بسیاری از سازمان‌ها زمان و منابع زیادی صرف ثبت ریسک، برنامه‌های تداوم و چارچوب‌های مبتنی بر انطباق می‌کنند، اما وقتی اختلال واقعی رخ می‌دهد باز هم دچار مشکل می‌شوند.
دلیلش کمبود استاندارد یا مدل نیست؛ نبودِ پیاده‌سازی فرایندمحور است.
در بسیاری از سازمان‌ها، ابتکارهای تاب‌آوری:
- از فرایندهای اصلی کسب‌وکار جدا مانده‌اند
- در واحدهای ریسک یا انطباق محصور شده‌اند
- به‌جای اجرا، بر مستندسازی متمرکزند
تاب‌آوری سازمانی واقعی با چارچوب‌های مستقل به دست نمی‌آید. زمانی ساخته می‌شود که مدیریت ریسک (ISO 31000)، تداوم کسب‌وکار (ISO 22301) و تفکر تاب‌آوری در این‌ها نهادینه شوند:
- فرایندهای کسب‌وکار
- ساختارهای تصمیم‌گیری
- حاکمیت و نظام‌های مدیریتی
بدون این یکپارچگی:
- ثبت ریسک بر تصمیم‌ها اثر نمی‌گذارد
- برنامه‌های BCM در عمل اجراپذیر نیستند
- مدل‌های بلوغ در حد نظریه باقی می‌مانند
در کارم به‌عنوان مشاور تاب‌آوری سازمانی، بر تبدیل الزامات تاب‌آوری و ریسک به فرایندها، کنترل‌ها، نقش‌ها و رویه‌های مدیریتیِ واقعی تمرکز می‌کنم تا تاب‌آوری عملیاتی، آزمون‌پذیر و سنجش‌پذیر باشد.
تاب‌آوری یک سند نیست. یک توانمندی است که طراحی، پیاده‌سازی و به‌طور مستمر بهبود داده می‌شود.
نسخهٔ اصلی در لینکدین منتشر شده است