ونزوئلا را اغلب با سیاست، تحریم یا فروپاشی اقتصادی توضیح می‌دهند. اما از منظر تاب‌آوری، داستانی بسیار آموزنده‌تر روایت می‌کند.
ونزوئلا نمونهٔ فشار سیستمیِ طولانی‌مدت است، نه یک بحران منفرد.
سال‌هاست که نهادها، زیرساخت‌ها و نظام‌های اجتماعی ناچار شده‌اند در این شرایط کار کنند:
- محدودیت مزمن منابع
- عدم‌قطعیت پایدار
- فرسایش اعتماد به ساختارهای رسمی
- اختلال پیوسته بدون دوره‌های معنادار بازیابی
در چنین محیط‌هایی، آنچه پدیدار می‌شود «بازیابی» نیست؛ سازگاری است.
شبکه‌های غیررسمی جای فرایندهای رسمی را می‌گیرند. تصمیم‌گیری غیرمتمرکز می‌شود. افزونگی به‌جای ناکارآمدی، به ابزار بقا تبدیل می‌شود. سیستم‌ها دیگر برای رشد بهینه نمی‌شوند؛ برای تداوم بهینه می‌شوند.
این ما را به درسی ناخوشایند اما حیاتی برای سازمان‌ها و کسب‌وکارها می‌رساند:
بیشتر مدل‌های تاب‌آوری برای شوک‌های کوتاه‌مدت طراحی شده‌اند. تعداد بسیار کمی برای فشار طولانی‌مدت طراحی شده‌اند.
با این حال، بسیاری از سازمان‌ها امروز در محیط‌هایی کار می‌کنند که روزبه‌روز بیشتر به این الگو شبیه می‌شود:
- نوسان بلندمدت
- عدم‌قطعیت مقرراتی
- زنجیره‌های تأمین شکننده
- فرسایش پیش‌بینی‌پذیری، نه فروپاشی ناگهانی
در این شرایط، تاب‌آوری سازمانی دیگر به معنای «بازگشت به حالت قبل» نیست. به معنای یادگرفتنِ کار کردن و تصمیم‌گرفتن است، بی‌آنکه انتظار بازگشت ثبات را داشته باشیم.
ونزوئلا یک مورد کسب‌وکاری نیست. اما هشداری است برای هر سازمانی که هنوز تاب‌آوری را برای جهانی طراحی می‌کند که دیگر وجود ندارد.